ارمييا


باب : ۱  ۲  ۳  ۴  ۵  ۶  ۷  ۸  ۹  ۱۰  ۱۱  ۱۲  ۱۳  ۱۴  ۱۵  ۱۶  ۱۷  ۱۸  ۱۹  ۲۰  ۲۱  ۲۲  ۲۳  ۲۴  ۲۵  ۲۶  ۲۷  ۲۸  ۲۹  ۳۰  ۳۱  ۳۲  ۳۳  ۳۴  ۳۵  ۳۶  ۳۷  ۳۸  ۳۹  ۴۰  ۴۱  ۴۲  ۴۳  ۴۴  ۴۵  ۴۶  ۴۷  ۴۸  ۴۹  ۵۰  ۵۱  ۵۲  

باب ۵


۱   ای مردم اورشلیم تمام کوچه‌های شهر را بگردید!به تمام اطراف نگاه کنید! با چشمان خودتان ببینیدبازارچه‌ها را جستجو کنید!آیا می‌توانید حتّی یک نفر را بیابیدکه درستکار باشدو می‌کوشد تا نسبت به خداوند با‌وفا باشد؟اگر بتوانید چنین شخصی را بیابید، خداوند اورشلیم را خواهد بخشید.

۲   ادّعا ‌می‌کنید که خداوند را می‌پرستید،امّا از صمیم قلب نمی‌گویید.

۳   خداوند خواهان وفاداری شماست.او شما را تنبیه کرد، امّا هیچ توجهی نکردید.او شما را درهم شکست، ولی از آموختن امتناع کردید.شما سرسخت بودید و نخواستید از گناهانتان توبه کنید.

۴   آنگاه فکر کردم: «اینها فقط افراد فقیر و جاهل هستند که چنین می‌کنند.آنها احمقانه رفتار می‌کنند؛چون نمی‌دانند خدا از آنها چه می‌خواهد،و از آنها انتظار چه رفتاری دارد.

۵   من پیش صاحبان قدرت می‌رومو با آنها صحبت می‌کنم.آنها حتماً می‌دانند خدایشان از آنها چه می‌خواهد،و انتظار دارد آنها چگونه زندگی کنند.»امّا دیدم که آنها هم، همه سر به نافرمانی زده‌اندو از اطاعت وی امتناع می‌کنند.

۶   به همین دلیل است که شیران جنگل، آنها را خواهند کشت؛گرگهای بیابانی آنها را قطعه‌قطعه خواهند کرد،و پلنگها در تمام شهرهایشان به کمین نشسته‌اند.اگر آن مردمان از خانه‌های خود بیرون بروند،دریده و پاره‌پاره خواهند شد، چون گناهان آنها بی‌شمار استو مکرراً از فرمان خداوند سرپیچی کرده‌اند.

۷   خداوند پرسید: «چرا من می‌بایست گناهان قوم خودم را ببخشم؟آنها مرا ترک کرده‌اندو خدایانی را پرستیده‌اند که واقعی نیستند.من قوم خود را چنان تغذیه کردم که همیشه سیر بودند،امّا آنها مرتکب زنا شدندو وقت خود را با فاحشه‌‌ها تلف کردند.

۸   آنها مانند اسبان نری هستند که خوب تغذیه شده‌اند و شهوت شدیدی بر آنها غلبه کرده است،و هریک برای زن همسایه شیهه می‌کشد.

۹   آیا نباید من آنها را برای این چیزها مجازات کنم،و از ملّتی مثل اینها انتقام بگیرم؟

۱۰   من دشمنان را می‌فرستم تا تاکستانهای قوم مرا خراب کنند،ولی آن را کاملاً از بین نبرند.به آنها خواهم گفت شاخه‌های آن را قطع کنند،چون آن شاخه‌ها به من تعلّق ندارند.

۱۱   مردم اسرائیل و یهودابه من کاملاً خیانت کرده‌اند.من، خداوند چنین گفته‌ام.»

۱۲   قوم خداوند منکر او شده و گفته‌اند: «او واقعاً کاری نخواهد کرد. ما روزگار سختی نخواهیم داشت و از جنگ و قحطی خبری نخواهد بود.»

۱۳   آنها گفته‌اند که انبیا فقط یک طبل توخالی هستند. پیامی از جانب خداوند ندارند. خداوند -‌خدای قادر مطلق- به من گفت: «ای ارمیا، چون مردم چنین چیزهایی می‌گویند، من کلام خودم را مثل آتشی در دهان تو خواهم گذاشت. مردم مثل هیزم هستند و آتش همهٔ آنها را می‌سوزاند.»

۱۴   ای قوم اسرائیل، خداوند ملّتی را از مکانهای دور می‌آورد تا به شما حمله کنند. این ملّتی است قوی و قدیمی، ملّتی که زبان آن را تو نمی‌فهمی.

۱۵   کمانداران آنها جنگجویانی هستند بسیار قوی، که بدون ترّحم می‌کشند. آنها خرمن و آذوقهٔ تو را می‌بلعند و پسران و دختران تو را خواهند کشت.

۱۶   آنها گلّه و رمهٔ تو را زنده نخواهند گذاشت. تاکستانها و درختان انجیر تو را از بین خواهند برد. شهرهای مستحکمی که به آنها اعتماد داری، همه به وسیلهٔ ارتش آنها خراب خواهند شد.

۱۷   خداوند می‌گوید: «حتّی در چنان روزهایی نمی‌گذارم قوم من کاملاً از بین بروند.

۱۸   وقتی آنها بپرسند، چرا اجازه دادم چنین چیزهایی واقع شود، ای ارمیا، به آنها بگو که همان‌طور که آنها از من برگشته‌اند و در سرزمین خودشان در خدمت خدایان درآمدند، پس آنها در سرزمینی که به خودشان تعلّق نخواهد داشت در خدمت بیگانگان خواهند بود.»

۱۹   خداوند می‌گوید: «به فرزندان یعقوب و به مردم یهودا بگو:

۲۰   ای قوم نادان و بی‌عقل توجّه کنید، شما که چشم دارید ولی نمی‌بینید، گوش دارید ولی نمی‌شنوید.

۲۱   من خداوند هستم؛ چرا حرمت مرا نگاه نمی‌دارید؟ چرا در حضور من از ترس نمی‌لرزید؟ من شن و ماسه را مرز دریا قرار دادم، مرزی که ‌آب دریا هیچ‌گاه از آن رد نمی‌شود. اگر دریا به تلاطم آید، نمی‌تواند از آن تجاوز کند و اگر امواج آن خروشان شوند، نمی‌توانند آن مرز را بشکنند.

۲۲   شما ای قوم من، سرسخت و سرکش هستید. شما برگشتید و مرا ترک کردید.

۲۳   من برای شما بارانهای پاییزی و بهاری فرستادم و همه ساله فصل برداشت محصول را به شما دادم؛ با وجود این، هرگز به فکرتان نرسید که احترام مرا نگاه‌دارید.

۲۴   در عوض، گناهان شما باعث شد این برکات به شما نرسد.

۲۵   «مردمان شریر در میان قوم من زندگی می‌کنند، آنها در کمین نشسته‌ و مانند کسانی‌که توری را برای شکار پرندگان گسترده باشند، منتظر می‌مانند. آنها دامهای خود را برای شکار مردم پهن کرده‌‌اند.

۲۶   همان‌طور که یک شکارچی قفس خود را از پرنده‌ها پر می‌سازد، همان‌طور خانه‌های آنها از آنچه به یغما برده‌اند، انباشته شده است. به همین دلیل است که آنها قوی و غنی هستند.

۲۷   خوب می‌خورند و چاق می‌شوند. شرارتهای آنها پایانی ندارد. حق یتیمان را به آنها نمی‌دهند و مظلومان را از عدالت محروم می‌کنند.

۲۸   «امّا من، خداوند، آنها را به مجازات کارهایشان خواهم رسانید. من از قوم انتقام خواهم گرفت.

۲۹   اتّفاقی وحشتناک و تکان‌دهنده در این سرزمین روی داده است.انبیا چیزی جز دروغ نمی‌گویند، کاهنان طبق دستور انبیا حکومت می‌کنند و قوم من هم اعتراضی ندارند. عاقبت آنها چه خواهند کرد؟»

۳۰   انبیا چیزی جز دروغ نمی‌گویند، کاهنان طبق دستور انبیا حکومت می‌کنند و قوم من هم اعتراضی ندارند. عاقبت آنها چه خواهند کرد؟»


radiosedayeenjil@gmail.com | radioenjil@gmail.com


+۱ (۸۱۸) ۷۵۱ ۹۷۲۶


رادیو صدای انجیل در شبکه های اجتماعی



اپلیکیشن رادیو صدای انجیل


استفاده و به اشتراک گذاری مطالب وب سایت با درج نام منبع بلامانع است. و خوشحال می شویم لینک مطالب وب سایت را با دیگران به اشتراک بگذارید (( آنچه می کنیم برای جلال نام خداوند است))