مقالۀ تعمید روح‌القدس

آیات اصلی

مرقس ۱: ۸ او شما را به روح‌القدس تعمید خواهد داد.
لوقا ۲۴: ۴۹ پس شما در شهر اورشلیم بمانید تا وقتی که به قوت از اعلی آراسته شوید.
یوحنا ۱۴: ۱۶-۱۷ و من از پدر سؤال می‌کنم و تسلی‌دهنده‌ای دیگر به شما عطا خواهد کرد.
یوحنا ۲۰: ۲۲ عیسی دمید و به ایشان گفت: «روح‌القدس را بیابید».
اعمال ۱: ۵ شما بعد از اندک ایامی به روح‌القدس تعمید خواهید یافت.
اعمال ۱: ۸ لیکن چون روح‌القدس بر شما می‌آید، قوت خواهید یافت.
اعمال ۲: ۱-۴ و همه از روح‌القدس پر گشته، به زبان‌های مختلف... به سخن گفتن شروع کردند.
اعمال ۲: ۳۸-۳۹ پطرس بدیشان گفت: ... و عطای روح‌القدس را خواهید یافت.
اعمال ۸: ۱۴-۱۷ پطرس و یوحنا... دست‌ها بر ایشان [سامریان] گذارده، روح‌القدس را یافتند.
اعمال ۱۰: ۴۴-۴۸ روح‌القدس بر همه آنانی که کلام را شنیدند، نازل شد... بر امّت‌ها نیز عطای روح‌القدس افاضه شد.
اعمال ۱۹: ۱-۶ و چون پولس دست بر ایشان نهاد، روح‌القدس بر ایشان [افسسیان] نازل شد و به زبان‌ها متکلم گشته، نبوت کردند.
اول قرنتیان ۱۲: ۷-۱۱ ولی هر کس را ظهور روح به جهت منفعت عطا می‌شود. یکی را به وساطت روح، کلام حکمت داده می‌شود و دیگری را کلام علم... و یکی را ایمان، دیگری را نعمت‌های شفا دادن... یکی را قوت معجزات، دیگری را نبوت، یکی را تمیز ارواح، دیگری را اقسام زبان‌ها و دیگری را ترجمهٔ زبان‌ها.

تعمید روح‌القدس چیست؟
نخستین اشاره به تعمید روح‌القدس در عهد‌جدید به خدمت یحیی تعمیددهنده مربوط می‌شود. یحیی اعلام کرد: «من شما را به آب برای توبه تعمید می‌دهم، لیکن او که بعد از من می‌آید... شما را به روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد» (متی ۳: ۱۱؛ مرقس ۱: ۸؛ لوقا ۳: ۱۶). بنابراین، یحیی میان تعمید خود با آب و تعمیدی که مسیح انجام می‌دهد، یعنی تعمید روح‌القدس، تفاوت روشنی قائل شد. تعمید آب نشانه‌ای بیرونی از ایمان و اتحاد ایماندار با مسیح است، اما تعمید روح‌القدس کاری است که روح‌القدس در نجات شخص انجام می‌دهد و ایمانداران را در یک بدن، یعنی بدن مسیح، قرار می‌دهد (اول قرنتیان ۱۲: ۱۳).
عیسی‌مسیح به شاگردان خود وعده داد که روح‌القدس بر آنان خواهد آمد و آنان قدرت خواهند یافت تا شاهدان او باشند (اعمال ۱: ۵، ۸). او همچنین به آنان فرمان داد که در اورشلیم بمانند و منتظر «قوت از اعلی» باشند (لوقا ۲۴: ۴۹؛ اعمال ۱: ۴-۵). این وعده در روز پنطیکاست تحقق یافت؛ هنگامی که روح‌القدس بر شاگردان نازل شد و همه از روح‌القدس پر گشتند و به زبان‌های دیگر سخن گفتند (اعمال ۲: ۱-۴). این رویداد آغاز مرحله‌ای مهم در گسترش کلیسا بود و شاگردان را برای شهادت درباره عیسی‌مسیح قوت بخشید (اعمال ۱: ۸).
با این حال، نباید تعمید روح‌القدس را صرفاً با سخن گفتن به زبان‌ها یکی دانست. در کتاب اعمال‌رسولان، نزول و دریافت روح‌القدس در موقعیت‌های مختلف به شکل‌های متفاوتی گزارش شده است (اعمال ۲: ۱-۴؛ اعمال ۸: ۱۴-۱۷؛ اعمال ۱۰: ۴۴-۴۸؛ اعمال ۱۹: ۱-۶). افزون بر این، پولس تعلیم می‌دهد که همۀ ایمانداران «به یک روح در یک بدن تعمید یافتند»، در حالی که همه دارای عطای زبان‌ها نیستند (اول قرنتیان ۱۲: ۱۳و ۲۹-۳۰). بنابراین، کتاب مقدس سخن گفتن به زبان‌ها را نشانه‌ای ضروری و همگانی برای دریافت روح‌القدس یا تعمید روح‌القدس معرفی نمی‌کند. زبان‌ها یکی از عطایای روح‌القدس است که او «چنانکه اراده می‌کند» به ایمانداران می‌بخشد (اول قرنتیان ۱۲: ۱۱).
تعمید روح‌القدس با پر شدن از روح‌القدس یکی نیست. در تعمید روح‌القدس، روح‌القدس همۀ ایمانداران حقیقی را در بدن مسیح قرار می‌دهد و این عمل با ایمان آوردن و نجات شخص ارتباط دارد (اول قرنتیان ۱۲: ۱۳؛ رومیان ۸: ۹). اما پر شدن از روح‌القدس به زندگی روزمره ایماندار مربوط است و می‌تواند بارها اتفاق بیفتد. به همین دلیل، همان ایماندارانی که در یک زمان از روح‌القدس پر شده بودند، در زمان دیگر دوباره از روح‌القدس پر شدند (اعمال ۲: ۴؛ اعمال ۴: ۳۱). پولس نیز به ایمانداران فرمان می‌دهد: «از روح پر شوید» (افسسیان ۵: ۱۸). بنابراین، تعمید روح‌القدس به جایگاه ایماندار در بدن مسیح مربوط است، در حالی که پر شدن از روح‌القدس به تسلیم شدن مستمر او در برابر هدایت و حاکمیت روح‌القدس مربوط می‌شود.
روح‌القدس همچنین عطایای گوناگونی را برای خدمت و بنای کلیسا به ایمانداران می‌بخشد. این عطایا شامل کلام حکمت، کلام علم، ایمان، عطایای شفا، قوت معجزات، نبوت، تمیز ارواح، اقسام زبان‌ها و ترجمه زبان‌هاست (اول قرنتیان ۱۲: ۷-۱۱). کلام حکمت را می‌توان به‌کارگیری درست حقیقت الهی در یک موقعیت مشخص دانست و کلام علم به شناخت و درک حقیقت الهی مربوط است. با این حال، باید توجه داشت که پولس تأکید می‌کند روح‌القدس این عطایا را «چنانکه اراده می‌کند» میان ایمانداران تقسیم می‌نماید (اول قرنتیان ۱۲: ۱۱). بنابراین، هیچ عطای خاصی، از جمله سخن گفتن به زبان‌ها، نشانۀ ضروری یا همگانی دریافت روح‌القدس نیست.
از این رو، مسئله اصلی برای ایماندار تنها این نیست که آیا عطایای روح‌القدس را تجربه می‌کند، بلکه این است که آیا زندگی او تحت هدایت و قدرت روح‌القدس قرار دارد یا نه. کتاب مقدس ایمانداران را دعوت می‌کند که از روح پر شوند (افسسیان ۵: ۱۸)، مطابق هدایت روح زندگی کنند (غلاطیان ۵: ۱۶) و عطایایی را که خدا به هر یک بخشیده است، برای بنای بدن مسیح به کار گیرند (اول قرنتیان ۱۲: ۴-۷). هدف نهایی کار روح‌القدس، جلال عیسی‌مسیح و بنای کلیساست، نه صرفاً آشکار شدن یک عطای خارق‌العاده (یوحنا ۱۶: ۱۳-۱۴؛ اول قرنتیان ۱۴: ۱۲).

تجارب مربوط به قدرت روح‌القدس
کتاب مقدس به روشنی تعلیم می‌دهد که روح‌القدس در همهٔ ایمانداران ساکن است (رومیان ۸: ۹؛ اول قرنتیان ۶: ۱۹؛ غلاطیان ۴: ۶)، اما حضور و عمل او در زندگی ایمانداران می‌تواند به شکل‌های گوناگون آشکار شود. یحییِ تعمیددهنده از زمانی که در رحم مادر خود بود، از روح‌القدس پر بود (لوقا ۱: ۱۵، ۴۱-۴۴). هنگام تعمید عیسی‌مسیح توسط یحییِ تعمیددهنده، روح‌القدس به صورت کبوتری بر عیسی‌مسیح نازل شد (مرقس ۱: ۱۰؛ یوحنا ۱: ۳۲-۳۳). عیسی‌مسیح در طول خدمت زمینی خود به دوازده رسول و نیز به هفتاد شاگرد قدرت و اقتدار بخشید تا بیماری‌ها را شفا دهند و دیوها را بیرون کنند (لوقا ۹: ۱-۲و ۱۰: ۱، ۹، ۱۷-۱۹). سپس وعده داد که روح‌القدس نه‌تنها با شاگردان خواهد بود، بلکه در آنان نیز ساکن خواهد شد (یوحنا ۱۴: ۱۶-۱۷). پس از رستاخیز، عیسی‌مسیح بر شاگردان دمید و فرمود: «روح‌القدس را بیابید» (یوحنا ۲۰: ۲۲). با این حال، به همان شاگردان فرمان داد که در اورشلیم بمانند و منتظر وعدهٔ پدر، یعنی آمدن روح‌القدس با قدرت، باشند (لوقا ۲۴: ۴۹؛ اعمال ۱: ۴-۵، ۸). در روز پنطیکاست، روح‌القدس بر شاگردان نازل شد و آنان برای شهادت دربارهٔ عیسی‌مسیح قوت یافتند (اعمال ۲: ۱-۴، ۸). پس از آن نیز روح‌القدس در کلیسای اولیه ایمانداران را برای شهادت و خدمت قوت می‌بخشید و عطایای گوناگون را مطابق ارادهٔ خود به آنان می‌بخشید (اعمال ۸: ۱۴-۱۷و ۹: ۱۷و۱۹: ۱-۶؛ اول قرنتیان ۱۲: ۴-۱۱).
بنابراین، کتاب اعمال‌رسولان نشان می‌دهد که عمل و قدرت روح‌القدس همیشه به یک شکل و در یک زمان مشخص آشکار نمی‌شد. در برخی موارد، روح‌القدس با نهادن دست‌ها بر ایمانداران همراه بود و در برخی موارد بدون آن نازل شد (اعمال ۸: ۱۷و ۹: ۱۷و ۱۰: ۴۴-۴۵و ۱۹: ۶). همچنین در برخی رویدادها سخن گفتن به زبان‌ها همراه با دریافت روح‌القدس دیده می‌شود، اما این امر در همهٔ گزارش‌ها ذکر نشده است (اعمال ۲: ۴و ۱۰: ۴۴-۴۶و ۱۹: ۶ مقایسه با اعمال ۸: ۱۴-۱۷). از این رو، نمی‌توان یک تجربهٔ ظاهری خاص را به‌عنوان قانون همگانی برای همهٔ ایمانداران تعیین کرد. روح‌القدس مطابق ارادهٔ خود عمل می‌کند و هدف کار او تجهیز ایماندار برای شهادت، خدمت، زندگی مقدس و بنای بدن مسیح است (اعمال ۱: ۸؛ غلاطیان ۵: ۱۶، ۲۲-۲۳؛ اول قرنتیان ۱۲: ۷).
در طول تاریخ کلیسا، دربارهٔ ادامهٔ عطایای خارق‌العادهٔ روح‌القدس اختلاف نظر وجود داشته است. برخی مسیحیان معتقدند عطایایی مانند نبوت، زبان‌ها و برخی عطایای معجزه‌آسا پس از دوران رسولان یا در پایان دورهٔ رسولی به همان شکل ادامه نیافته‌اند. آنان معمولاً به اول قرنتیان ۱۳: ۸-۱۰ استناد می‌کنند و «آنچه کامل است» را به کامل شدن مکاشفه یا پایان دورهٔ رسولان مربوط می‌دانند. در مقابل، گروه دیگری معتقدند که این عبارت به تکمیل شدن متن عهد‌جدید اشاره نمی‌کند و عطایای روح‌القدس می‌توانند تا زمان بازگشت عیسی‌مسیح و کمال نهایی ادامه داشته باشند.
آنچه کتاب مقدس با وضوح بیشتری بر آن تأکید می‌کند این است که روح‌القدس در کلیسا و در زندگی ایمانداران عمل می‌کند و عطایای خود را برای منفعت و بنای بدن مسیح عطا می‌نماید (اول قرنتیان ۱۲: ۷و ۱۴: ۱۲). این عطایا باید با محبت، نظم و برای بنای دیگران به کار گرفته شوند (اول قرنتیان ۱۳: ۱-۳و ۱۴: ۲۶، ۴۰). هدف اصلی کار روح‌القدس جلال عیسی‌مسیح، شهادت دربارهٔ او و بنای کلیساست، نه اثبات روحانی بودن فرد یا دنبال کردن تجربه‌های خارق‌العاده (یوحنا ۱۶: ۱۳-۱۴؛ اول قرنتیان ۱۴: ۱۲).

خلاصه
هنگامی که دربارهٔ قدرت و عطایای روح‌القدس می‌اندیشیم، باید به یاد داشته باشیم که این عطایا برای منفعت دیگران، بنای کلیسا و خدمت به بدن مسیح داده شده‌اند (اول قرنتیان ۱۲: ۷و ۱۴: ۳، ۱۲). روح‌القدس همچنین ایمانداران را برای شهادت دربارهٔ عیسی‌مسیح قوت می‌بخشد (اعمال ۱: ۸). بنابراین، عطایا نباید وسیله‌ای برای برتری‌جویی، جلب توجه یا اثبات روحانی بودن فرد باشند، بلکه باید در محبت و مطابق نظم و اصول کتاب مقدس برای بنای دیگران به کار گرفته شوند؛ زیرا حتی بزرگ‌ترین عطایا بدون محبت ارزش حقیقی ندارند (اول قرنتیان ۱۳: ۱-۳و ۱۴: ۴۰).
کتاب مقدس ایمانداران را تشویق می‌کند که عطایای روحانی را مشتاقانه بطلبند، به‌ویژه عطایایی را که برای بنای کلیسا مفید هستند، و مانع استفادهٔ درست از آنها نشوند (اول قرنتیان ۱۲: ۳۱و ۱۴: ۱، ۳۹). با وجود تفاوت عطایا و اختلاف دیدگاه مسیحیان دربارهٔ برخی از آنها، این تفاوت‌ها نباید سبب جدایی یا برتری‌جویی شود؛ زیرا عطایا از یک روح هستند و روح‌القدس آنها را مطابق ارادهٔ خود تقسیم می‌کند (اول قرنتیان ۱۲: ۴-۱۱). همهٔ ایمانداران حقیقی به عیسی‌مسیح به وسیلهٔ یک روح در یک بدن تعمید یافته‌اند و در او یک هستند (اول قرنتیان ۱۲: ۱۳؛ غلاطیان ۳: ۲۷-۲۸).