مقالۀ تعمید آب

آیات اصلی

متی ۲۸: ۱۹-۲۰ ... همه ملت‌ها را شاگرد سازید ... و ایشان را به اسم اب و ابن و روح‌القدس تعمید دهید.
مرقس ۱۶: ۱۶ هر که ایمان آورد و تعمید یابد، نجات یابد؛ اما هر که ایمان نیاورد، محکوم خواهد شد.
یوحنا ۳: ۵ ... اگر کسی از آب و روح مولود نگردد، ممکن نیست که داخل ملکوت خدا شود.
اعمال ۲: ۳۸ توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی‌مسیح برای آمرزش گناهان تعمید گیرید.
اعمال ۲۲: ۱۶ ... تعمید بگیر و نام خداوند را خوانده، خود را از گناهانت غسل بده.
رومیان ۶: ۳-۴ پس چونکه در موت او تعمید یافتیم، با او دفن شدیم.
غلاطیان ۳: ۲۷ زیرا همه‌ شما که‌ در مسیح‌ تعمید یافتید، مسیح‌ را در بر گرفتید.
افسسیان ۵: ۲۵-۲۶ مسیح‌ هم‌ کلیسا را محبت‌ نمود ... تا آن‌ را به‌ غسل آب‌ بوسیله‌ کلام‌ طاهر ساخته‌، تقدیس‌ نماید.
تیطس ۳: ۵ (مسیح) ما را نجات‌ داد به‌ غسل‌ تولد تازه‌ و تازگی‌ای‌ که‌ از روح‌القدس‌ است‌.
عبرانیان ۱۰: ۲۲ ... دلهای‌ خود را از ضمیر بد زدوده‌ و بدنهای‌ خود را به‌ آب‌ پاک‌ غسل‌ داده‌، نزدیک‌ بیاییم‌.
اول پطرس ۳: ۲۱ آن آبْ نمونۀ تعمیدی است که اکنون نیز شما را نجات می‌بخشد، تعمیدی که نه زدودنِ آلودگی تن، بلکه تعهدِ وجدانیْ پاک است به خدا. این تعمید به واسطۀ رستاخیز عیسی‌مسیح شما را نجات می‌بخشد.

تعمید آب چیست؟

واژهٔ «تعمید» در اصل به معنای فرو بردن یا غوطه‌ور کردن در آب است؛ با این حال، دربعضی کلیساها این آیین به شکل‌های مختلف، از جمله پاشیدن یا ریختن آب بر سر شخص تعمید گیرنده انجام می‌شود در حالی که در بعضی کلیساهای دیگر شخص در آب کاملا فرو برده می‌شود تا تعمید آب بنا به حکم مسیح در متی ۲۸: ۱۹ به اسم پدر و پسر و روح‌القدس انجام گیرد.
یحیی تعمیددهنده مردم را به توبه فرا می‌خواند و به «تعمیدِ توبه برای آمرزش گناهان» موعظه می‌کرد (مرقس ۱ :۴). بااین‌حال، تعمید یحیی با تعمید مسیحی یکسان نبود؛ تعمید یحیی پیش از مرگ و رستاخیز عیسی‌مسیح و در انتظار آمدن او انجام می‌شد و مردم را به توبه و آماده شدن برای آمدن مسیح فرا می‌خواند. پس از آشکار شدن کامل کار نجات‌بخش عیسی‌مسیح و آغاز عصر کلیسا، تعمید به نام عیسی‌مسیح انجام شد. در اعمال ۱۸ :۲۵ از آپولس سخن گفته می‌شود که «تعمید یحیی را فقط می‌دانست»، و در اعمال ۱۹ :۱–۷ نیز پولس با گروهی در افسس روبه‌رو شد که فقط با تعمید یحیی آشنا بودند؛ آنان پس از شنیدن دربارهٔ عیسی‌مسیح، به نام خداوند عیسی تعمید گرفتند و روح‌القدس را دریافت کردند. بنابراین، تعمید یحیی با تعمید مسیحی تفاوت داشت و برای ایمانداران عهدجدید، تعمید مسیحی به نام پدر، پسر و روح‌القدس، بر اساس فرمان عیسی‌مسیح، انجام می‌شود (متی ۲۸ :۱۹). پولس نیز دربارهٔ کلیسا می‌گوید: «یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید» (افسسیان ۴ :۵).
خود عیسی‌مسیح به دست یحیی در رود اردن تعمید گرفت (متی ۳ :۱۳–۱۷). اگرچه عیسی‌مسیح کاملاً بی‌گناه بود و نیازی به توبه نداشت، تعمید گرفت تا «تمام عدالت» را به کمال برساند (متی ۳ :۱۵). پس از تعمید او، روح‌القدس به شکل کبوتری بر او نازل شد و برای آغاز خدمت زمینی‌اش او را مسح کرد و قدرت بخشید (مرقس ۱ :۱۰؛ لوقا ۴ :۱۸؛ اعمال ۱۰ :۳۸). عیسی‌مسیح مرگ خود بر صلیب را نیز به «تعمید» تشبیه کرد و فرمود: «امّا مرا تعمیدی باید، و چه در فشارم تا به انجام رسد.» (لوقا ۱۲ :۵۰). مرگ، دفن و رستاخیز عیسی‌مسیح بنیان تعمید مسیحی است؛ زیرا تعمید نشان می‌دهد که ایماندار با مسیح در مرگ و دفن او متحد شده و برای زندگی تازه با او برخاسته است (رومیان ۶ :۳–۴؛ کولسیان ۲ :۱۲؛ اول پطرس ۳ :۲۱). کلیسای نخستین نیز از فرمان عیسی‌مسیح پیروی کرد و ایماندارانی را که به او ایمان می‌آوردند تعمید داد. نمونه‌های متعددی از تعمید مسیحی در کتاب اعمال دیده می‌شود؛ از جمله سه‌هزار نفری که در روز پنطیکاست ایمان آوردند و تعمید گرفتند (اعمال ۲ :۴۱)، ایماندارانی در سامره (اعمال ۸ :۱۲)، خواجهٔ حبشی (اعمال ۸ :۳۶–۳۸)، اهل خانهٔ کرنیلیوس (اعمال ۱۰ :۴۴–۴۸)، لیدیه و اهل خانهٔ او (اعمال ۱۶ :۱۴–۱۵)، زندانبان فیلیپی و اهل خانهٔ او (اعمال ۱۶ :۳۱–۳۳)، و گروهی از شاگردان در افسس که پس از شنیدن کامل تعلیم دربارهٔ عیسی‌مسیح به نام او تعمید گرفتند (اعمال ۱۹ :۱–۵). در بسیاری از این موارد، تعمید پس از ایمان و پذیرش پیام انجیل انجام شد و گاهی نیز اعضای یک خانواده همراه با یکدیگر تعمید گرفتند. بنابراین، الگوی عهدجدید این است که تعمید با ایمان به عیسی‌مسیح و پیروی از او پیوند دارد. تعمید، هرچند در کلیساهای مختلف به شیوه‌های متفاوتی انجام می‌شود، در معنای اصلی خود نشانه‌ای آشکار از ایمان به عیسی‌مسیح، اتحاد ایماندار با مرگ و رستاخیز او، و پیوستن او به جامعهٔ ایمانداران است.

چرا باید تعمید آب بیابیم؟

خداوند عیسی‌مسیح به شاگردانش فرمان داد که همهٔ ملت‌ها را شاگرد سازند و ایمانداران را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهند (متی ۲۸ :۱۹). بنابراین، تعمید آب یکی از فرمان‌های روشن عیسی‌مسیح و یکی از نشانه‌های آشکار ایمان و پیروی از اوست. در عهدجدید، افرادی که به پیام انجیل ایمان می‌آوردند، معمولاً پس از ایمان آوردن تعمید می‌گرفتند (اعمال ۲ :۳۸و ۴۱؛ ۸ :۱۲و ۳۶–۳۸؛ ۱۰ :۴۷–۴۸؛ ۱۶ :۳۱–۳۳). به همین دلیل، تعمید را می‌توان گامی مهم در اطاعت از مسیح و اعلام عمومی ایمان به او دانست. بااین‌حال، این نکته اهمیت بسیاری دارد که آب به‌تنهایی قدرت نجات‌بخشی ندارد و تعمید را نمی‌توان بدون ایمان و رابطهٔ حقیقی با مسیح یک عمل جادویی دانست. در اول پطرس ۳ :۲۱ خود پطرس رسول روشن می‌کند که منظور صرفاً شست‌وشوی ظاهری بدن نیست، بلکه تعمید با رستاخیز عیسی‌مسیح و پاسخ ایمانیِ ما به کار نجات‌بخش عیسی‌مسیح مرتبط است. در نتیجه، تعمید آب برای مسیحی عملی مهم از نظر اطاعت، شهادت، اتحاد با مسیح و پیوند با بدن اوست؛ اما مفهوم دقیق نقش آن در نجات باید با توجه به مجموع تعلیم کتاب مقدس بررسی شود. چیزی که در تمام دیدگاه‌های راستین مسیحی اساسی است این است که نجات از عیسی‌مسیح می‌آید و تعمید باید با ایمان واقعی به او و اطاعت از فرمانش همراه باشد.
در ارتباط با ضرورت تعمید، پرسش‌های دیگری نیز مطرح می‌شود.نخستین سوال این است: اگر ایمانداری بدون تعمید فوت کند، چه اتفاقی می‌افتد؟ کتاب مقدس پاسخی قطعی به ما نمی‌دهد. بااین‌حال، اکثر مسیحیان در این مورد متفق القولند که چنین شخصی نجات می‌یابد. مطابق مرقس ۱۶: ۱۶، آنچه باعث محکومیت است، ایمان نیاوردن است، نه تعمید نگرفتن. شخص مجرمی که عیسی‌مسیح در لوقا ۲۳: ۴۰-۴۳ به او وعدۀ فردوس را می‌دهد، این فرصت را نیافت که تعمید گیرد. در هر حال، کسی که به مسیح ایمان آورده و امکان تعمید دارد، نباید عمداً از فرمان روشن او سرپیچی کند؛ عیسی‌مسیح به شاگردانش فرمان داد که ایمانداران را تعمید دهند (متی ۲۸ :۱۹). بنابراین، تعلل یا امتناع آگاهانه و مداوم از اطاعت از فرمان مسیح موضوعی جدی است و می‌تواند دربارهٔ اصالت ادعای ایمان شخص پرسش‌هایی ایجاد کند (متی ۷ :۲۱).
سوال دوم این است: اگر ایمانداری که تعمید گرفته، علیه خدا عصیان کند و زندگی‌اش در گناه سپری شود، اما پس از مدتی توبه کند و به سوی مسیح بازگردد، آیا نیاز هست که دوباره تعمید گیرد؟ کلیسا همواره به این سوال پاسخ منفی داده است. تنها یک تعمید وجود دارد (افسسیان ۴: ۵). پس از اینکه خدا ما را فرزندان خود می‌سازد، ممکن است ما علیه او عصیان کرده، امتیازات فرزندی خدا را از دست بدهیم. اگر بعدها توبه کنیم، دیگر نیازی نیست که مجددا فرزند خدا شویم، بلکه فقط باید گناهانمان آمرزیده شوند (لوقا ۱۵: ۱۱-۲۴). حتی هنگامی که ما امین نیستیم، خدا امین است (رومیان ۳: ۳و ۱۱: ۲۹؛ دوم قرنتیان ۱: ۱۰).
پرسش دیگری که مطرح می‌شود این است که اگر شخصی در یک کلیسا به‌طور صحیح تعمید گرفته باشد و بعد به کلیسای دیگری بپیوندد، آیا لازم است دوباره تعمید بگیرد؟ اگر تعمید نخست بر اساس ایمان به عیسی‌مسیح و به نام پدر و پسر و روح‌القدس انجام شده باشد، پاسخ معمولاً منفی است؛ زیرا کتاب‌مقدس از «یک تعمید» سخن می‌گوید (افسسیان ۴ :۵). بنابراین، جابه‌جایی از یک کلیسای محلی به کلیسای دیگر، به‌خودیِ خود دلیلی برای تکرار تعمید نیست. آنچه اهمیت دارد این است که تعمید شخص مطابق فرمان عیسی‌مسیح و در چارچوب ایمان حقیقی به او انجام شده باشد (متی ۲۸ :۱۹).

تعمید کودکان

در کلیساها دربارهٔ تعمید کودکان دیدگاه‌ها و سنت‌های مختلفی وجود دارد. در طول تاریخ کلیسا، برخی از سنت‌های مسیحی تعمید کودکان را پذیرفته‌اند؛ اما در دوران اصلاحات کلیسا در قرن شانزدهم، برخی از کلیساهای پروتستان بر این باور تأکید کردند که تعمید باید پس از ایمان شخصی به عیسی‌مسیح انجام شود. امروزه نیز بسیاری از کلیساها بر همین دیدگاه تأکید دارند و آن را «تعمید ایمانداران» می‌نامند.
در عهد جدید، هیچ فرمان یا نمونهٔ صریحی برای تعمید نوزادان وجود ندارد. در نمونه‌های روشن عهد جدید، ابتدا پیام انجیل اعلام می‌شود، سپس شخص ایمان می‌آورد و بعد تعمید می‌گیرد؛ برای نمونه، در روز پنطیکاست کسانی که پیام پطرس را پذیرفتند تعمید گرفتند (اعمال ۲: ۴۱)، و در سامره نیز مردان و زنان پس از ایمان آوردن به بشارت فیلیپس تعمید گرفتند (اعمال ۸: ۱۲). عیسی‌مسیح نیز به شاگردان خود فرمان داد که مردم را شاگرد سازند و آنان را تعمید دهند (متی ۲۸: ۱۹-۲۰). بنابراین، در این دیدگاه، تعمید یک نوزاد یا کودک خردسال پیش از آنکه بتواند شخصاً به مسیح ایمان آورد و ایمان خود را اظهار کند، با الگوی روشن تعمید در عهد جدید مطابقت ندارد.
از این رو موضوع اصلی اهمیت توبه و ایمان شخصی به عیسی‌مسیح است. پطرس رسول در روز پنطیکاست گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی‌مسیح برای آمرزش گناهان تعمید گیرید» (اعمال ۲: ۳۸). در رومیان نیز پولس رسول دربارهٔ ایمان شخصی به مسیح و اعتراف به خداوندی او سخن می‌گوید (رومیان ۱۰: ۹-۱۰). بنابراین، شخص باید ابتدا پیام انجیل را بشنود، آن را درک کند، به عیسی‌مسیح ایمان آورد و توبه کند و سپس تعمید بگیرد.
تعمید عامل نجات نیست، بلکه گواه و اعلام بیرونی ایمان شخص به مسیح است؛ زیرا نجات به‌وسیلهٔ فیض، از راه ایمان حاصل می‌شود (افسسیان ۲: ۸-۹).
بنابراین، تعمید نوزادان و کودکان خردسال تا زمانی که به سنی نرسیده‌اند که بتوانند پیام انجیل، گناه، نیاز خود به نجات، توبه و ایمان به عیسی‌مسیح را درک کنند و شخصاً ایمان خود را اظهار نمایند، معنا ندارد. البته کتاب مقدس سن مشخصی برای تعمید تعیین نکرده است؛ بنابراین، معیار اصلی سن عددی کودک نیست، بلکه توانایی او برای درک انجیل و اظهار واقعی ایمان و توبه است. به همین دلیل، ممکن است یک کودک در سن پایین‌تر از آنچه در برخی کلیساها معمول است، ایمان خود را به‌روشنی اظهار کند و پس از آن تعمید بگیرد.
اما برای نوزادان، به جای تعمید، معمولاً مراسم «تقدیم یا وقف کودک به خداوند» برگزار می‌شود. این مراسم به معنای نجات یافتن کودک یا جایگزین شدن آن با تعمید نیست؛ بلکه والدین در حضور خدا و جماعتِ کلیسا اعلام می‌کنند که می‌خواهند فرزند خود را در شناخت خداوند و تعلیم کلام او تربیت کنند و جماعت نیز برای حمایت و دعا در کنار خانواده قرار می‌گیرد. این مسئولیت با تعلیم کتاب مقدس دربارهٔ تربیت فرزندان در راه خداوند هماهنگ است (تثنیه ۶: ۶-۷؛ افسسیان ۶: ۴).
بنابراین، تقدیم کودک پیش از تعمید، و تعمید پس از ایمان و توبهٔ شخصی انجام می‌شود. کودک از دوران خردسالی تحت تعلیم کلام خدا قرار می‌گیرد و والدین او را به سوی شناخت مسیح هدایت می‌کنند؛ اما هنگامی که کودک انجیل را درک کند، به گناه و نیاز خود به نجات پی ببرد، به عیسی‌مسیح ایمان آورد و توبه و ایمان خود را شخصاً اظهار کند، آنگاه می‌تواند تعمید بگیرد. این ترتیب با الگوی مکرر عهد جدید، یعنی شنیدن انجیل، ایمان آوردن و سپس تعمید گرفتن، هماهنگ است (اعمال ۲: ۴۱؛ اعمال ۸: ۱۲).
همچنین باید توجه داشت که تعمید به‌خودی‌خود موجب نجات انسان نمی‌شود. کتاب مقدس نجات را فیض خدا از طریق ایمان معرفی می‌کند (افسسیان ۲: ۸-۹) و تأکید می‌کند که انسان باید به عیسی‌مسیح ایمان آورد (یوحنا ۳: ۱۶؛ اعمال ۱۶: ۳۱). بنابراین، حتی در سنت‌هایی که تعمید کودکان را می‌پذیرند، نباید تصور کرد که صرف تعمید یافتن کودک، بدون ایمان به مسیح، نجات او را تضمین می‌کند. کودک هنگامی که به سن درک و مسئولیت شخصی می‌رسد، همچنان نیازمند ایمان شخصی به مسیح است.
در مورد اینکه آیا تعمید در عهد جدید جایگزین ختنه شده است نیز باید با دقت سخن گفت. عهد جدید میان ختنه و تعمید ارتباطی مهم برقرار می‌کند (کولسیان ۲: ۱۱-۱۲)، اما هیچ آیه‌ای صریحاً نمی‌گوید: «تعمید جایگزین ختنه شده است و بنابراین نوزادان باید تعمید داده شوند.» در عهد جدید، تأکید اصلی تعمید بر اتحاد شخص با مسیح، مرگ و دفن و قیام با او و زندگی تازه است (رومیان ۶: ۳-۴). بنابراین، باید مراقب باشیم که از شباهت میان ختنه و تعمید، نتیجه‌ای فراتر از آنچه کتاب مقدس صریحاً تعلیم می‌دهد نگیریم.
پس کدام روش تعمید صحیح است؟ با توجه به نمونه‌های روشن عهد جدید، تعمید پس از ایمان و توبهٔ شخصی، از نظر کتاب مقدسی دارای روشن‌ترین الگو و پشتوانه است. در عهد جدید، افرادی که انجیل را پذیرفتند و به مسیح ایمان آوردند، سپس تعمید گرفتند (اعمال ۲: ۴۱؛ اعمال ۸: ۱۲؛ اعمال ۱۸: ۸). بنابراین، برای کسی که هنوز توانایی درک انجیل و اظهار ایمان شخصی به مسیح را ندارد، تعمید دادن او بر اساس نمونه‌های صریح عهد جدید قابل اثبات نیست. در مورد کودکان، مناسب است آنان از خردسالی در کلام خدا تعلیم ببینند و والدین آنان را در ایمان به مسیح هدایت کنند (تثنیه ۶: ۶-۷؛ افسسیان ۶: ۴) و پس از آنکه شخصاً انجیل را درک کردند، به مسیح ایمان آوردند و توبه و ایمان خود را اظهار کردند، تعمید بگیرند. تا آن زمان، می‌توان آنان را در مراسمی برای تقدیم و سپردنشان به خداوند، در حضور جماعت، به خداوند سپرد.
در مورد افراد بیمار، ناتوان یا کسانی که شرایط محیطی اجازهٔ غوطه‌ور شدن در آب را نمی‌دهد، ممکن است از ریختن یا پاشیدن آب استفاده شود. با این حال، در عهد جدید شواهد قابل توجهی وجود دارد که نشان می‌دهد غوطه‌ور شدن در آب شکل معمول تعمید بوده است.
خود کتاب مقدس فرمانی صریح دربارهٔ اینکه تعمید باید دقیقاً با کدام روش انجام شود، ارائه نمی‌دهد؛ اما شواهد موجود در عهد جدید با غوطه‌ور شدن در آب هماهنگی زیادی دارد. در زمان نگارش عهد جدید، تعمید معمولاً در رودخانه‌ها (مرقس ۱: ۵) یا مکان‌هایی که آب فراوان داشتند (یوحنا ۳: ۲۳) انجام می‌شد. در گزارش تعمید عیسی‌مسیح نیز آمده است که پس از تعمید، او «از آب بیرون آمد» (متی ۳: ۱۶). همچنین در مورد فیلیپس و مرد حبشی آمده است که «هر دو به آب فرود شدند» و سپس «از آب بیرون آمدند» (اعمال ۸: ۳۸-۳۹). این گزارش‌ها با غوطه‌ور شدن در آب سازگاری طبیعی دارند. با این حال، از هیچ‌یک از این آیات نمی‌توان با قطعیت گفت که در تمام موارد عهد جدید فقط غوطه‌ور شدن انجام شده است. برای مثال، دربارهٔ تعمید سه هزار نفر در روز پنطیکاست (اعمال ۲: ۴۱) یا تعمید زندانبان فیلیپی و اهل خانهٔ او (اعمال ۱۶: ۳۳)، کتاب مقدس روش دقیق استفاده از آب را بیان نمی‌کند. بنابراین، نمی‌توان ادعا کرد که در این موارد حتماً آب ریخته یا پاشیده شده است.
واژهٔ یونانی «بَپتیزو» (baptizō) که در عهد جدید برای تعمید به کار می‌رود، در بسیاری از کاربردهایش مفهوم فروبردن یا غوطه‌ور کردن را در بر دارد و به همین دلیل، غوطه‌ور شدن در آب با معنای این واژه و همچنین با نماد تعمید در رومیان ۶: ۳-۴ هماهنگی ویژه‌ای دارد. پولس رسول در این آیات تعمید را با مشارکت ایماندار در مرگ، دفن و قیام مسیح مرتبط می‌کند؛ از این جهت، غوطه‌ور شدن و بیرون آمدن از آب تصویر روشنی از دفن و برخاستن با مسیح ارائه می‌دهد. با این حال، نباید ادعا کرد که واژهٔ «بپتیزو» در همهٔ کاربردهای خود الزاماً به معنای «غوطه‌ور کردن در آب» است یا اینکه هرجا این واژه به کار رفته، دقیقاً یک روش فیزیکی خاص را تعیین می‌کند. برای مثال، در مرقس ۷: ۳-۴ و لوقا ۱۱: ۳۸، این واژه در ارتباط با شست‌وشوهای آیینی یهودیان به کار رفته است؛ اما این آیات به‌تنهایی ثابت نمی‌کنند که «بپتیزو» در آنجا به معنی «پاشیدن» است.

خلاصه

در این مقاله، سه سؤال مهم در مورد تعمید مورد بحث و بررسی قرار گرفت: ۱) معنی تعمید چیست؟ آیا تعمید وسیلهٔ دریافت فیض و نجات است یا نشانه و شهادت بیرونی ایمان؟ ۲) آیا کودکان را نیز می‌توان تعمید داد یا اینکه تعمید باید پس از ایمان و توبهٔ شخصی انجام شود؟ ۳) آیا هر سه روش استفاده از آب در تعمید با تعلیم و الگوی عهد‌جدید هماهنگ هستند یا غوطه‌ور شدن در آب از پشتوانهٔ بیشتری برخوردار است؟
با بررسی دقیق قسمت‌هایی از کتاب مقدس که به این موضوعات مربوط می‌شوند، می‌توان دید که عهد جدید تعمید را با ایمان و توبهٔ شخصی، اتحاد ایماندار با مسیح و شهادت او به ایمانش مرتبط می‌کند (اعمال ۲: ۳۸؛ اعمال ۲: ۴۱؛ رومیان ۶: ۳-۴). همچنین، اگرچه کتاب مقدس فرمانی صریح دربارهٔ روش فیزیکی تعمید ارائه نمی‌دهد، شواهد موجود در عهدجدید، به‌ویژه در مورد تعمید عیسی‌مسیح و مرد حبشی، با غوطه‌ور شدن در آب هماهنگی بیشتری دارند (متی ۳: ۱۶؛ اعمال ۸: ۳۸-۳۹). بنابراین، غوطه‌ور شدن را می‌توان دارای قوی‌ترین پشتوانهٔ کتاب مقدسی دانست، هرچند نباید دربارهٔ مسیحیانی که در شرایط خاص یا بر اساس سنت کلیسایی خود از ریختن یا پاشیدن آب استفاده می‌کنند، فراتر از آنچه کتاب مقدس اجازه می‌دهد قضاوت کرد. اختلاف دربارهٔ روش تعمید نباید ما را از محبت و اتحاد با ایمانداران حقیقی در مسیح جدا سازد؛ زیرا پولس می‌گوید: «یک بدن است و یک روح... یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید، یک خدا و پدر همه» (افسسیان ۴: ۴-۶). در عین حال، این آیه به این معنا نیست که همهٔ اختلافات مربوط به تعمید بی‌اهمیت‌اند، بلکه تأکید آن بر وحدت ایمانداران در مسیح است.