مقالۀ شفا و آزادی روحانی

آیات اصلی
متی ۸: ۱۶ -۱۷ عیسی‌مسیح بیماران را شفا داد و کسانی را که گرفتار ارواح شریر بودند، آزاد کرد.
متی ۱۲: ۴۳ -۴۵ عیسی‌مسیح دربارهٔ عملکرد ارواح شریر و بازگشت آنها به شخصی که از آن خارج شده‌اند، تعلیم می‌دهد.
مرقس ۵: ۱ -۱۷ عیسی‌مسیح مردی را که گرفتار ارواح شریر بود، از سلطهٔ آنها آزاد کرد.
مرقس ۹: ۱۴ -۲۹ عیسی‌مسیح روح ناپاک را از پسری بیرون کرد و او را آزاد ساخت.
مرقس ۱۶: ۱۶ -۱۸ اخراج ارواح شریر و برخی نشانه‌های خارق‌العاده در میان ایمانداران ذکر شده است؛ اما این آیات به این معنا نیست که هر ایمانداری باید چنین نشانه‌هایی را تجربه کند.
اول قرنتیان ۱۲: ۹ -۱۰ عطای ایمان، عطایای شفا، قدرت انجام معجزات و تمیز ارواح از جمله عطایایی هستند که روح‌القدس به ایمانداران می‌بخشد.
یعقوب ۵: ۱۴ -۱۶ اگر کسی در میان ایمانداران بیمار باشد، باید مشایخ کلیسا را دعوت کند تا به نام خداوند برای او دعا کنند و او را با روغن مسح نمایند.

شفای الهی بیماران
کتاب مقدس نشان می‌دهد که خدای زنده و حقیقی قادر است بیماران را شفا دهد و در طول تاریخ نجات، بارها قدرت خود را در شفای انسان‌ها آشکار کرده است (خروج ۱۵: ۲۶؛ مزمور ۱۰۳: ۲ -۳). در خدمت زمینی عیسی‌مسیح، شفا دادن بیماران بخش مهمی از خدمت او بود و او بسیاری از بیماران را شفا داد (متی ۴: ۲۳ -۲۴؛ ۸: ۱۶ -۱۷). همچنین عیسی‌مسیح رسولان را برای خدمت فرستاد و به آنان قدرت شفا دادن بیماران و اخراج ارواح شریر بخشید (متی ۱۰: ۱ و ۸؛ مرقس ۶: ۷ و ۱۳؛ لوقا ۹: ۱ -۲). در کتاب اعمال‌رسولان نیز نمونه‌های متعددی از شفاهای الهی دیده می‌شود (اعمال ۳: ۱ -۸ و ۹: ۳۲ -۳۵ و ۱۴: ۸ -۱۰ و ۲۸: ۸ -۹).
با این حال، کتاب مقدس نشان نمی‌دهد که همهٔ بیماری‌ها نتیجهٔ مستقیم گناه یا فعالیت شیطان هستند. برخی بیماری‌ها ممکن است با فعالیت شیطان ارتباط داشته باشند (لوقا ۱۳: ۱۶؛ اعمال ۱۰: ۳۸)، اما عیسی‌مسیح در مورد مردی که نابینا زاده شده بود، چنین ارتباط مستقیمی را رد کرد و نشان داد که نباید هر بیماری را به گناه شخص یا والدین او نسبت داد (یوحنا ۹: ۱-۳). بنابراین، هنگام روبه‌رو شدن با بیماری، نباید بدون دلیل کتاب‌مقدسی، علت آن را به گناه، بی‌ایمانی یا ارواح شریر نسبت داد.

دعا برای شفا
کتاب مقدس کلیسا را به دعا برای بیماران دعوت می‌کند. یعقوب رسول می‌گوید بیمار، مشایخ کلیسا را دعوت کند تا به نام خداوند برای او دعا کنند و او را با روغن مسح نمایند؛ او همچنین بر اهمیت دعای باایمان تأکید می‌کند (یعقوب ۵: ۱۴ -۱۶). در کتاب مقدس، خداوند در موارد مختلف و به شیوه‌های گوناگون شفا داده است؛ گاهی شفا با ایمان مرتبط بوده است (متی ۸: ۱۰ -۱۳؛ مرقس ۱۰: ۵۲)، گاهی با اطاعت از فرمان خدا همراه بوده است (دوم پادشاهان ۵: ۱ -۱۴؛ یوحنا ۹: ۷)، و گاهی عیسی‌مسیح یا رسولان با اقتدار فرمانی دادند و بیمار شفا یافت (مرقس ۲: ۱۰ -۱۱؛ اعمال ۳: ۶ و ۱۴: ۱۰). در مواردی نیز دعا، مسح با روغن یا نهادن دست‌ها با شفا همراه بوده است (مرقس ۶: ۱۳؛ اعمال ۲۸: ۸؛ یعقوب ۵: ۱۴ -۱۶).
این نمونه‌ها نشان می‌دهند که قدرت شفا از خداوند است و هیچ روش انسانی را نمی‌توان فرمولی برای تضمین شفا دانست. حتی عیسی‌مسیح در مورد مرد نابینای بیت‌صیدا در دو مرحله عمل کرد تا بینایی او کامل شود (مرقس ۸: ۲۲ -۲۵). بنابراین، ایمان ما نباید به روش، شخص یا وسیله‌ای خاص وابسته باشد، بلکه باید به خود خداوند متکی باشد.
خداوند گاهی از وسایل و روش‌های عادی نیز استفاده می‌کند. برای مثال، عیسی‌مسیح در شفای مرد نابینای مادرزاد از گِل استفاده کرد (یوحنا ۹: ۶ -۷)، و پولس رسول به تیموتائوس برای مشکلات مکرر معده‌اش توصیه‌ای عملی کرد (اول تیموتائوس ۵: ۲۳). بنابراین، استفاده از پزشک، دارو و درمان مناسب با اعتماد به خداوند منافاتی ندارد. خداوند می‌تواند از وسایل عادی و غیرعادی برای تحقق ارادهٔ خود استفاده کند.

چرا برخی شفا نمی‌یابند؟
کتاب مقدس یک علت واحد برای شفا نیافتن ارائه نمی‌دهد. در برخی موارد، بی‌ایمانی می‌تواند مانع آشکار شدن برخی اعمال قدرت خدا شود (متی ۱۳: ۵۸؛ مرقس ۹: ۲۳ -۲۴)، اما نمی‌توان نتیجه گرفت که هر بیماری یا هر دعای بی‌پاسخ ناشی از بی‌ایمانی بیمار یا اطرافیان اوست. همچنین گاهی بیماری می‌تواند با گناه شخص ارتباط داشته باشد (یوحنا ۵: ۱۴؛ اول قرنتیان ۱۱: ۲۷ -۳۰). این موضوع باید شخص را به بررسی زندگی خود در حضور خدا، اعتراف گناه و توبه هدایت کند (یعقوب ۵: ۱۶؛ اول یوحنا ۱: ۹).
با این حال، کتاب مقدس به‌روشنی نشان می‌دهد که بیماری همیشه نتیجهٔ گناه شخصی نیست. ایوب نمونه‌ای روشن از این حقیقت است و عیسی‌مسیح نیز در مورد مرد نابینا چنین ارتباط مستقیمی را رد کرد (یوحنا ۹: ۱ -۳). بنابراین، شفا نیافتن به‌خودی‌خود نشانهٔ کمبود ایمان یا وجود گناه نیست.
پولس نیز برای برطرف شدن «خار در جسم» خود سه بار دعا کرد، اما خداوند آن را برطرف نکرد و در عوض فرمود: «فیض من تو را کافی است» (دوم قرنتیان ۱۲: ۷ -۹). تروفیموس در حالی که بیمار بود در میلیطس باقی ماند و تیموتائوس نیز با ضعف جسمانی روبه‌رو بود (دوم تیموتائوس ۴: ۲۰؛ اول تیموتائوس ۵: ۲۳). بنابراین، ایمان حقیقی به معنای مطالبهٔ شفا به‌عنوان حقی تضمین‌شده نیست، بلکه به معنای اعتماد به حکمت، محبت و حاکمیت خداوند است.
گاهی خداوند برای مقصودی خاص، زمان و شیوهٔ عمل خود را انتخاب می‌کند. ایلعازر نمونهٔ روشنی است؛ عیسی‌مسیح با وجود آگاهی از بیماری او، تأخیر کرد و پس از مرگش او را زنده ساخت تا جلال خدا آشکار شود و ایمان مردم تقویت گردد (یوحنا ۱۱: ۴ -۶ و ۳۹ -۴۴). با این حال، این داستان به این معنا نیست که خدا برای همهٔ بیماران زمانی معین تعیین کرده است تا بعداً آنها را شفا دهد. همچنین خداوند در مورد حزقیا در پاسخ به دعای او پانزده سال به عمرش افزود (دوم پادشاهان ۲۰: ۵ -۷)، اما این نیز وعده‌ای عمومی برای همهٔ بیماران نیست.
بنابراین، ایماندار باید برای شفا با ایمان دعا کند، اما نتیجه را به خداوند بسپارد و در صورت ادامهٔ بیماری، به فیض او اعتماد کند (اول یوحنا ۵: ۱۴ -۱۵). امید نهایی ما نیز شفای کامل در این زندگی نیست، بلکه رستاخیز و دگرگونی بدن در بازگشت عیسی‌مسیح است (رومیان ۸: ۲۳؛ فیلیپیان ۳: ۲۰ -۲۱؛ مکاشفه ۲۱: ۴).

عطایای شفا و دیدگاه‌های مختلف کلیسا
روح‌القدس عطایای گوناگونی، از جمله عطایای شفا و قدرت معجزات، به ایمانداران می‌بخشد و آنها را «چنانکه اراده می‌کند» تقسیم می‌نماید (اول قرنتیان ۱۲: ۹ -۱۱). بنابراین، عطای شفا به همهٔ ایمانداران داده نشده است و هیچ عطای خاصی را نمی‌توان نشانهٔ ضروری دریافت روح‌القدس دانست (اول قرنتیان ۱۲: ۲۹ -۳۰).
با این وجود، کتاب مقدس همهٔ ایمانداران را به دعا برای بیماران و استفادهٔ درست از عطایای روحانی برای بنای کلیسا دعوت می‌کند (یعقوب ۵: ۱۴ -۱۶؛ اول قرنتیان ۱۲: ۷ و ۱۴: ۱۲). هدف عطایا جلب توجه به انسان نیست، بلکه جلال خدا، شهادت دربارهٔ عیسی‌مسیح و بنای بدن اوست (یوحنا ۱۶: ۱۳ -۱۴؛ اول قرنتیان ۱۴: ۲۶).

آزادی روحانی
کتاب مقدس واقعیت شیطان و ارواح شریر و قدرت و اقتدار عیسی‌مسیح بر آنها را به‌روشنی نشان می‌دهد. عیسی‌مسیح در طول خدمت زمینی خود ارواح شریر را از اشخاص بیرون می‌کرد و به رسولان نیز اقتدار مقابله با آنها بخشید (متی ۴: ۲۴؛ مرقس ۱: ۳۴؛ لوقا ۹: ۱ و ۱۰: ۱۷ -۲۰). در کلیسای اولیه نیز نمونه‌هایی از اخراج ارواح شریر دیده می‌شود (اعمال ۸: ۷ و ۱۶: ۱۸). همچنین «تمیز ارواح» یکی از عطایای روح‌القدس است (اول قرنتیان ۱۲: ۱۰).
ارواح شریر؛ ارواح انسان‌های مرده نیستند، بلکه موجودات روحانی شروری هستند که با خدا در مخالفت‌اند (افسسیان ۶: ۱۲؛ دوم پطرس ۲: ۴؛ یهودا ۶). انسان پس از مرگ با داوری خدا روبه‌رو می‌شود (عبرانیان ۹: ۲۷)، در حالی که ارواح شریر در انتظار داوری نهایی خدا هستند (متی ۸: ۲۹؛ لوقا ۸: ۳۱؛ مکاشفه ۲۰: ۱۰). آنها عیسی‌مسیح را می‌شناختند و او را پسر خدا می‌دانستند، اما این شناخت به معنای ایمان نجات‌بخش نبود؛ زیرا «دیوها نیز ایمان دارند و از نام مسیح می‌لرزند» (مرقس ۱: ۲۳ -۲۴؛ یعقوب ۲: ۱۹).
در برخی موارد، ارواح شریر وارد انسان یا حیوان شدند و بر آنها تأثیر گذاشتند (مرقس ۵: ۲، ۱۲ -۱۳)، اما نباید از این موارد نتیجه گرفت که هر بیماری، مشکل عاطفی یا رفتار غیرعادی ناشی از روح شریر است. کتاب مقدس نشان می‌دهد که بیماری، گناه، وسوسه و فعالیت ارواح شریر را نمی‌توان بدون بررسی و دلیل کتاب‌مقدسی، منشاء یکسان دانست (یوحنا ۹: ۱ -۳؛ غلاطیان ۵: ۱۹ -۲۱؛ یعقوب ۱: ۱۴ -۱۵).
در مورد ایمانداران، روح‌القدس در آنان ساکن است و آنان متعلق به خدا هستند (رومیان ۸: ۹؛ اول قرنتیان ۶: ۱۹ -۲۰). بنابراین، نباید ایماندار حقیقی را مانند شخصی تصور کرد که کاملاً تحت مالکیت یک روح شریر قرار گرفته است. با این حال، ایمانداران همچنان در معرض وسوسه، فریب و حملات روحانی هستند و باید در برابر شیطان مقاومت کنند (افسسیان ۶: ۱۱ -۱۲؛ یعقوب ۴: ۷؛ اول پطرس ۵: ۸ -۹). همچنین ایمانداران باید هر تعلیم و ادعای روحانی را با دقت بررسی کنند تا تشخیص دهند آیا از خداست یا نه؛ زیرا برخی افراد و تعالیم ممکن است از روح‌های گمراه‌کننده سرچشمه بگیرند. معیار این تشخیص، هماهنگی آن تعلیم با حقیقت کتاب‌مقدس و اعتراف درست به عیسی‌مسیح است (اول تیموتائوس ۴: ۱؛ اول یوحنا ۴: ۱ -۳).

دعا و مقابله با ارواح شریر
در مقابله با نیروهای شرور، ایمانداران باید به خداوند متکی باشند و «اسلحهٔ تام خدا» را به تن کنند؛ این اسلحه شامل راستی، عدالت، انجیل صلح و سلامتی، ایمان، نجات و کلام خداست و دعا نیز بخش جدایی‌ناپذیر این نبرد است (افسسیان ۶: ۱۰ -۱۸). در برخی موارد، عیسی‌مسیح و رسولان با اقتدار به ارواح شریر فرمان دادند و آنها خارج شدند (مرقس ۱: ۲۵ -۲۷؛ لوقا ۱۰: ۱۷؛ اعمال ۱۶: ۱۸). با این حال، نام عیسی‌مسیح یک فرمول جادویی نیست. هفت پسر اِسکیوا بدون رابطهٔ حقیقی با عیسی‌مسیح کوشیدند روح شریر را بیرون کنند، اما شکست خوردند (اعمال ۱۹: ۱۳ -۱۶).
همچنین متی ۱۶: ۱۹ و ۱۸: ۱۸ را نباید به‌عنوان فرمان مستقیم برای «بستن شیطان و ارواح شریر» استفاده کرد؛ این آیات در زمینهٔ اقتدار مربوط به ملکوت خدا و مسئولیت کلیسا بیان شده‌اند. در یهودا ۹ نیز میکائیلِِ فرشته در برابر ابلیس با داوری مستقل سخن نگفت، بلکه گفت: «خداوند تو را توبیخ فرماید». بنابراین، آزادی حقیقی زمانی معنا پیدا می‌کند که انسان به عیسی‌مسیح ایمان بیاورد، از گناهان خود توبه کند و زندگی تازه‌ای را در رابطه با خدا آغاز نماید.
اگر شخص هنوز به عیسی‌مسیح ایمان نیاورده باشد، نیاز اصلی او تنها آزادی از فعالیت ارواح شریر نیست، بلکه نجات و آمرزش گناهان از طریق ایمان به مسیح است (اعمال ۱۶: ۳۱؛ کولسیان ۱: ۱۳ -۱۴). عیسی‌مسیح در مورد روح ناپاکی که از شخص خارج شده بود، هشدار داد که صرف خارج شدن روح کافی نیست و زندگی انسان باید با حضور خدا دگرگون شود (متی ۱۲: ۴۳ -۴۵). بنابراین، آزادی حقیقی باید در پرتو ایمان، توبه و زندگی تازه در مسیح درک شود.
ایماندار نیز باید در کلام خدا رشد کند، از گناه دوری نماید و در برابر شیطان مقاومت کند (یعقوب ۴: ۷؛ اول پطرس ۵: ۸ -۹). با این حال، نباید گفت که هر گناهی باعث ورود روح شریر به درون ایماندار می‌شود. بسیاری از گناهان از طبیعت گناه‌آلود و خواهش‌های درونی انسان سرچشمه می‌گیرند (غلاطیان ۵: ۱۹ -۲۱؛ یعقوب ۱: ۱۴ -۱۵). همچنین باید با حکمت تشخیص داد که آیا با بیماری، مشکل عاطفی، گناه، وسوسه یا اسارت شریر روبه‌رو هستیم. «تمیز ارواح» یکی از عطایای روح‌القدس است، اما به معنای تشخیص قطعی علت هر بیماری یا مشکلی نیست (اول قرنتیان ۱۲: ۱۰).
در مورد اشیای مرتبط با بت‌پرستی و جادوگری نیز کتاب مقدس ایمانداران را به ترک کامل این اعمال دعوت می‌کند. کسانی که در افسس به مسیح ایمان آوردند، کتاب‌های جادویی خود را سوزاندند (اعمال ۱۹: ۱۸ -۱۹). کتاب مقدس هرگونه جادوگری و ارتباط با امور غیبی را منع می‌کند (تثنیه ۱۸: ۱۰ -۱۲). بنابراین، باید بر توبه و قطع ارتباط با اعمال شیطانی تأکید کرد.

جمع‌بندی
شفا و آزادی روحانی جلوه‌ای از محبت و رحمت خداوند هستند، اما نباید آنها را به وعده‌ای برای سلامت دائمی در این زندگی یا به فرمولی برای پیروزی روحانی تبدیل کرد. خداوند قادر است بیماران را شفا دهد، عطایای شفا و معجزات را مطابق ارادهٔ خود عطا کند و انسان را از قدرت تاریکی آزاد سازد (اول قرنتیان ۱۲: ۹ -۱۱؛ کولسیان ۱: ۱۳ -۱۴). با این حال، شفا نیافتن الزاماَ نشانهٔ بی‌ایمانی یا گناه نیست و آزادی روحانی نیز به معنای آن نیست که ایماندار دیگر با وسوسه و نبرد روحانی روبه‌رو نخواهد شد.
ایماندار باید برای شفا دعا کند، در صورت نیاز از درمان مناسب استفاده نماید، در برابر شیطان مقاومت کند، در کلام خدا بایستد و نتیجه را به حکمت و حاکمیت خداوند بسپارد (یعقوب ۵: ۱۴ -۱۶؛ افسسیان ۶: ۱۰ -۱۸؛ یعقوب ۴: ۷). امید نهایی ما سلامت و کامیابی کامل در این زندگی نیست، بلکه روزی است که عیسی‌مسیح بدن ما را به صورت بدن جلال‌یافته تبدیل خواهد کرد و دیگر موت، ماتم، ناله و درد نخواهد بود (فیلیپیان ۳: ۲۰ -۲۱؛ مکاشفه ۲۱: ۴). آزادی کامل نیز در حضور مسیح به کمال خواهد رسید؛ اما از همین امروز، ایماندار در مسیح از سلطهٔ گناه و قدرت تاریکی آزاد شده و دعوت شده است که در حقیقت، تقدس و آزادی او زندگی کند (یوحنا ۸: ۳۱ -۳۲؛ رومیان ۶: ۱۴؛ کولسیان ۱: ۱۳ -۱۴).