مقالۀ هدف کلیسا

آیات اصلی
متی ۲۸: ۱۹ -۲۰ «پس رفته، همهٔ امّت‌ها را شاگرد سازید و ایشان را به اسم پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید، و ایشان را تعلیم دهید که همهٔ اموری را که به شما حکم کرده‌ام حفظ کنند.»
اعمال ۱: ۸ «لیکن چون روح‌القدس بر شما می‌آید، قوت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود در اورشلیم و تمامی یهودیه و سامره و تا اقصای جهان.»
اعمال ۲: ۴۲ -۴۷ «و در تعلیم رسولان و مشارکت و شکستن نان‌ها و دعاها مواظبت می‌نمودند...»
افسسیان ۴: ۱۱ -۱۳ «و او بخشید بعضی را رسولان و بعضی انبیا و بعضی مبشران و بعضی شبانان و معلمان... برای تکمیل مقدسین، برای کار خدمت، برای بنای بدن مسیح.»
یوحنا ۱۳: ۳۴ -۳۵ «یک حکم تازه به شما می‌دهم که یکدیگر را محبت نمایید... از این همه خواهند دانست که شاگرد من هستید، اگر یکدیگر را محبت نمایید.»
اول پطرس ۲: ۹ «اما شما قبیلهٔ برگزیده و کهانت ملوکانه و امّت مقدس و قوم مِلک خاص خدا هستید تا فضایل او را اعلام نمایید که شما را از ظلمت به نور عجیب خود خوانده است.»

در آخرین سخنان عیسی‌مسیح به شاگردانش پیش از صعود به آسمان، مأموریتی روشن برای آنان تعیین کرد: «لیکن چون روح‌القدس بر شما می‌آید، قوت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود در اورشلیم و تمامی یهودیه و سامره و تا اقصای جهان» (اعمال ۱: ۸). از این‌رو، کلیسا فراخوانده شده است تا در جهان شاهد عیسی‌مسیح باشد؛ یعنی حقیقت انجیل را اعلام کند، زندگی مسیحی را به نمایش بگذارد و مردم را به سوی ایمان به او دعوت نماید. با این حال، نباید گفت که همهٔ فعالیت‌های دیگر کلیسا در برابر شهادت به مسیح اهمیت کمتری دارند؛ زیرا پرستش خدا، تعلیم کلام، شاگردسازی، مشارکت و خدمت نیز بخش‌های اساسی مأموریت کلیسا هستند و همگی در خدمت جلال خدا و شناساندن مسیح قرار دارند (متی ۲۸: ۱۹ -۲۰؛ اعمال ۲: ۴۲ -۴۷؛ افسسیان ۴: ۱۱ -۱۳).
شاهد عیسی‌مسیح بودن تنها به سخن گفتن دربارهٔ او محدود نمی‌شود. زندگی ایماندار نیز باید حقیقت انجیل را نشان دهد. عیسی‌مسیح فرمود: «بگذارید نور شما بر مردم بتابد تا اعمال نیکوی شما را دیده، پدر شما را که در آسمان است تمجید نمایند» (متی ۵: ۱۶). بنابراین، گفتار و رفتار ما باید به گونه‌ای باشد که مردم نه ما را، بلکه خدا را جلال دهند. پولس نیز می‌نویسد: «پس برای مسیح ایلچی هستیم» یعنی ایمانداران، از طرف عیسی‌مسیح به جهان فرستاده شده‌اند تا پیام او را به مردم برسانند و آنان را به آشتی با خدا دعوت کنند. (دوم قرنتیان ۵: ۲۰). خدمت این سفیران، اعلام آشتی با خدا از طریق عیسی‌مسیح است؛ یعنی دعوت مردم به اینکه با خدا آشتی داده شوند و نجات او را بپذیرند (دوم قرنتیان ۵: ۱۸ -۲۱).

کلیسا و شاگردسازی
شهادت کلیسا به عیسی‌مسیح همچنین با شاگردسازی همراه است. عیسی‌مسیح فرمود: «پس رفته، همهٔ امّت‌ها را شاگرد سازید و ایشان را به اسم پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید، و ایشان را تعلیم دهید که همهٔ اموری را که به شما حکم کرده‌ام، حفظ کنند» (متی ۲۸: ۱۹ -۲۰). بنابراین، مأموریت کلیسا تنها رساندن پیام نجات به مردم نیست، بلکه باید کسانی را که به مسیح ایمان می‌آورند در ایمان، شناخت کلام خدا و اطاعت از مسیح پرورش دهد تا به بلوغ روحانی برسند و خود نیز در خدمت او قرار گیرند (افسسیان ۴: ۱۱ -۱۳).
انگیزهٔ این مأموریت، محبت است؛ محبت به خدا و محبت به انسان. عیسی‌مسیح فرمود: «همسایهٔ خود را همچون خویشتن محبت نما» (مرقس ۱۲: ۳۱). ایمانداری که در مسیح نجات و حیات یافته است، نمی‌تواند نسبت به کسانی که هنوز انجیل را نشنیده‌اند، بی‌تفاوت باشد. محبت، ما را وادار می‌کند که پیام حیات‌بخش انجیل را با فروتنی و صداقت به دیگران برسانیم، نه برای افزایش اعتبار خود، بلکه برای آنکه انسان‌ها مسیح را بشناسند و خدا را جلال دهند. کلیسا زمانی مأموریت خود را به‌درستی انجام می‌دهد که با قدرت روح‌القدس، انجیل را اعلام کند، با محبت خدمت نماید، ایمانداران را شاگرد سازد و در همهٔ این امور عیسی‌مسیح را مرکز و هدف خود قرار دهد.
عیسی‌مسیح ما را فرا می‌خواند، برمی‌گزیند و در کلیسای خود قرار می‌دهد تا در جهان برای او زندگی کنیم و میوه بیاوریم. او فرمود: «شما مرا برنگزیدید، بلکه من شما را برگزیدم و شما را مقرر کردم تا شما بروید و میوه آورید و میوهٔ شما بماند» (یوحنا ۱۵: ۱۶). آمدن عیسی‌مسیح به جهان با هدف نجات انسان بود تا هرکه به او ایمان آورد هلاک نشود، بلکه حیات جاودانی یابد (یوحنا ۳: ۱۶). بنابراین، کلیسا نیز مأمور است پیام این نجات را به جهان برساند و مردم را به سوی عیسی‌مسیح دعوت کند. ایمانداران به عیسی مسیح باید طوری زندگی کنند که مردم با دیدن زندگی و اعمال نیکوی آنها، خدا را بشناسند و او را جلال دهند (متی ۵: ۱۶).
از این رو، کلیسا نباید در خود محصور شود و تنها به نیازها و برنامه‌های درونی خود بپردازد. کلیسا جماعتی نیست که صرفاً برای آسایش و برکت اعضای خود گرد هم آمده باشد، بلکه جماعتی از ایمانداران است که عیسی‌مسیح آن را برای انجام مأموریت خود در جهان به کار می‌گیرد. کلیسا باید ایمانداران را تعلیم دهد، در ایمان رشد دهد و آنان را برای خدمت آماده سازد تا به میان مردم بروند و انجیل را اعلام کنند (متی ۲۸: ۱۹ -۲۰؛ افسسیان ۴: ۱۱ -۱۳).
بنابراین، یکی از مسئولیت‌های اساسی کلیسا این است که ایمانداران را به شاهدان، شاگردسازان، خادمان و فرستادگان مسیح تبدیل کند و آنان را برای خدمت در میان گمشدگان و نیازمندان آماده سازد. کلیسا زمانی مأموریت خود را به‌درستی انجام می‌دهد که هم در درون خود در تعلیم، پرستش، محبت و مشارکت رشد کند و هم به فرمان عیسی‌مسیح به سوی جهان برود و انجیل او را با قدرت روح‌القدس اعلام نماید (اعمال ۱: ۸).

مأموریت جهانی کلیسا
کلیسا مأموریت دارد انجیل را به جهان اعلام کند و دربارهٔ او شهادت دهد. گسترش کلیسا در سرزمین‌های مختلف نیز از همین راه صورت گرفته است. برای نمونه، پولس به فیلیپی رفت و در آنجا انجیل را موعظه کرد و جماعت ایمانداران شکل گرفت (اعمال ۱۶: ۹ -۱۵ و۴۰). در سرزمین‌های دیگر نیز کلیسا از طریق ایماندارانی گسترش یافت که انجیل را به مردم رساندند و آنان را به عیسی‌مسیح دعوت کردند. پیام انجیل به سرزمین پارس خیلی زود، در همان قرن اول میلادی رسید؛ هرچند دربارهٔ اینکه دقیقاً چه شخصی نخستین‌بار انجیل را به ایران آورده، نمی‌توان با قطعیت تاریخی سخن گفت اما نخستین سرنخ را خود کتاب اعمال‌رسولان به ما می‌دهد. در روز پنطیکاست، در اورشلیم، «پارت‌ها و مادها و عیلامیان» حضور داشتند (اعمال ۲: ۹). این گروه‌ها از سرزمین‌هایی می‌آمدند که بخش‌هایی از قلمرو ایران باستان را تشکیل می‌دادند. طبیعی است که برخی از آنان پس از شنیدن پیام انجیل و ایمان آوردن، به سرزمین‌های خود بازگشته و این خبر را با دیگران در میان گذاشته باشند. از نظر تاریخی نیز پژوهشگران معتقدند که مسیحیت در دورهٔ اشکانی در ایران ریشه گرفت و جوامع مسیحی از آن زمان شکل گرفتند. در دورهٔ ساسانی، کلیسای ایران رشد بیشتری پیدا کرد و در مناطق مختلف دارای اسقف‌نشین و سازمان کلیسایی شد. این کلیسا بعدها به «کلیسای شرق» معروف شد و نه‌تنها در ایران، بلکه از طریق مبشرین خود انجیل را به سرزمین‌های دوردستی مانند آسیای مرکزی، هند و چین رساند. شواهد تاریخی و باستان‌شناختی از حضور و فعالیت مسیحیان ایرانی در هند و چین نیز وجود دارد. (شما می‌توانید برای اطلاعات بیشتر کتاب «مسیحیت در ایران» را از بخش کتاب خانۀ وب‌سایت رادیو صدای انجیل مطالعه بفرمایید.)
البته همهٔ اعضای کلیسا برای رفتن به سرزمین‌های دور و خدمت بشارت خوانده نشده‌اند. خدا برخی را به‌طور ویژه برای چنین خدمتی می‌فرستد، اما هر ایماندار فراخوانده شده است که در هرجا که زندگی و کار می‌کند، شاهد عیسی‌مسیح باشد (اعمال ۱: ۸). بنابراین، مأموریت کلیسا فقط به فعالیت مبشرین محدود نمی‌شود؛ هر ایماندار در محیط زندگی خود بخشی از این مأموریت را بر عهده دارد.
کلیسا جمعی از ایمانداران است که خداوند آنها را برای هدفی مشترک گرد آورده و هر یک را برای خدمت به دیگران به کار می‌گیرد. همان‌گونه که هر عضو بدن وظیفهٔ خاص خود را دارد، اعضای کلیسا نیز عطایا و مسئولیت‌های متفاوتی دارند (اول قرنتیان ۱۲: ۱۲ -۲۷). برخی تعلیم می‌دهند، برخی خدمت می‌کنند، برخی بشارت می‌دهند و برخی برای کارهای دیگر تجهیز می‌شوند؛ اما همه باید در جهت بنای کلیسا و انجام مأموریت عیسی‌مسیح همکاری کنند (افسسیان ۴: ۱۱ -۱۳).
از این رو، سلامت یک کلیسا را نمی‌توان فقط با تعداد اعضا یا میزان فعالیت‌های آن سنجید. کلیسایی سالم است که در کلام خدا رشد می‌کند، در محبت و مشارکت زندگی می‌کند، خدا را پرستش می‌کند و از این رشد برای رساندن انجیل و خدمت به دیگران استفاده می‌نماید (اعمال ۲: ۴۲ -۴۷). بشارت از زندگی سالم کلیسا جدا نیست، بلکه یکی از نتایج طبیعی کلیسایی است که حقیقتاً در مسیح رشد می‌کند.
بنابراین، بهتر است پرستش، مشارکت، تعلیم، خدمت و بشارت را رقیب یکدیگر یا فعالیت‌هایی کاملاً مستقل ندانیم. کلیسا برای جلال خدا، رشد ایمانداران و رساندن پیام انجیل به جهان فراخوانده شده است و این مسئولیت‌ها در کنار یکدیگر قرار دارند (متی ۲۸: ۱۹ -۲۰؛ اعمال ۱: ۸؛ افسسیان ۴: ۱۱ -۱۳). کلیسا باید در درون خود ساخته شود تا بتواند به بیرون برود؛ و باید به بیرون برود تا مأموریتی را که عیسی‌مسیح به آن سپرده است انجام دهد.

هدف کلیسا و اولویت مأموریت آن
اگر کلیسا هدف اصلی خود را به‌درستی بشناسد، میان خدمت کلیسا و مسئولیت هر ایماندار تعادل به وجود می‌آید. مسیحیان نباید تنها به نیازهای درونی کلیسا مشغول باشند، بلکه باید مأموریت خود را در جهان نیز به یاد داشته باشند. رسیدگی به نیازهای انسان‌ها، عدالت، کمک به فقرا، آموزش، مراقبت از بیماران و دیگر خدمات نیکو با محبت مسیح هماهنگ است (متی ۲۲: ۳۷ -۳۹؛ غلاطیان ۶: ۱۰؛ یعقوب ۲: ۱۵ -۱۷). با این حال، کلیسا هرگز نباید مأموریت اعلام انجیل و دعوت انسان‌ها به ایمان به عیسی‌مسیح را فراموش کند؛ زیرا نجات و آشتی با خدا اساسی‌ترین نیاز انسان است (دوم قرنتیان ۵: ۱۸ -۲۰؛ متی ۲۸: ۱۹ -۲۰).
عیسی‌مسیح در خدمت زمینی خود موعظه کرد، تعلیم داد، بیماران را شفا بخشید و معجزات انجام داد، اما همهٔ اینها در جهت اعلام ملکوت خدا و رساندن انسان‌ها به سوی خدا بود. او هنگامی که مردم می‌خواستند نزد آنان بماند تا به خدمت شفابخشی ادامه دهد، فرمود: «مرا لازم است که به شهرهای دیگر نیز به ملکوت خدا بشارت دهم، زیرا برای همین کار فرستاده شده‌ام» (لوقا ۴: ۴۳). بنابراین، کلیسا نیز باید خدمات مختلف خود را در جهت معرفی عیسی‌مسیح، اعلام انجیل، شاگردسازی و دعوت انسان‌ها به آشتی با خدا انجام دهد.
عیسی‌مسیح کلیسا را نه برای ماندن در خود، بلکه برای رفتن به سوی جهان فرستاد: «پس رفته، همهٔ امّت‌ها را شاگرد سازید... و ایشان را تعلیم دهید که همهٔ اموری را که به شما حکم کرده‌ام حفظ کنند» (متی ۲۸: ۱۹ -۲۰). همهٔ ایمانداران الزاماً به سرزمین‌های دور فرستاده نمی‌شوند، اما همه باید در محیط زندگی و کار خود شاهد عیسی‌مسیح باشند؛ زیرا روح‌القدس آنان را برای شهادت قوت می‌بخشد (اعمال ۱: ۸). برخی باید بروند، برخی باید بفرستند، برخی دعا کنند و برخی از خادمان حمایت کنند؛ اما همه در مأموریت مسیح سهیم‌اند (رومیان ۱۰: ۱۳ -۱۵؛ فیلیپیان ۴: ۱۵ -۱۶).
کلیسا همچنین باید ایمانداران را برای انجام این مأموریت آماده کند. هدف تعلیم و رشد روحانی این نیست که اعضا فقط شنوندگان خوبی باشند، بلکه باید به بلوغ برسند و برای خدمت تجهیز شوند (افسسیان ۴: ۱۱ -۱۳). از این رو، کلیسا باید ایماندارانی را تربیت کند که بتوانند انجیل را اعلام کنند، دیگران را شاگرد سازند و در هر محیطی نمایندهٔ شایستهٔ عیسی‌مسیح باشند.
امروز نیز شمار زیادی از مردم هنوز به شکل کافی به انجیل دسترسی ندارند. از این رو، کلیسا باید برای رساندن انجیل به ملت‌ها و گروه‌های مختلف فرهنگی تلاش کند و در صورت نیاز، هم فرستندگان و هم روندگان را حمایت و تجهیز نماید. پولس می‌پرسد: «و چگونه بشنوند بدون واعظ؟ و چگونه وعظ کنند جز اینکه فرستاده شوند؟» (رومیان ۱۰: ۱۴ -۱۵). این مأموریت هم به کسانی نیاز دارد که به سرزمین‌های دیگر بروند و هم به کسانی که در دعا، پشتیبانی و فرستادن آنان شریک شوند.
در نهایت، هر ایماندار، چه در سرزمین خود بماند و چه به سرزمینی دیگر برود، باید در زندگی و خدمت خود وفادار به مسیح باشد. کلیسا زمانی در مسیر درست حرکت می‌کند که در درون، در تعلیم، پرستش، محبت و رشد روحانی بنا شود و از آنجا به جهان برود تا انجیل را اعلام کند و انسان‌ها را به سوی عیسی‌مسیح دعوت نماید. انگیزهٔ این مأموریت نیز محبت به خدا و محبت به انسان است (مرقس ۱۲: ۲۹ -۳۱).